Schaapje, schaapje heb je.......

Vanaf de kantlijn heb ik veel over het vilten van ruwe wol geleerd tijdens een workshop met Heidi Greb in het schitterende atelier van Truus Huijbregts in Baard/Friesland. Voor het eerst heb ik met lokken van het Drents Heideschaap gewerkt. Na het vilten was ik nogal verrast omdat deze wol ineens zo zacht bleek te zijn. Ik ben op dit moment met een groter werkstuk bezig en weet nog niet  wat het gaat worden. Éen dezer dagen gaat de wol het me wel vertellen.....

q

Als Zuschauerin habe ich viel über das Filzen von Rohwolle gelernt während des Workshops mit Heidi Greb im wunderschönen Atelier von Truus Huijbregts in Baard/Friesland. Zum ersten Mal habe ich Locken vom "Drents Heideschaap" verarbeitet. Nach dem Filzen hat mich die Zartheit dieser Wolle sehr überrascht. Zur Zeit bin ich mit einem grösseren Teil beschäftigt und weiss noch nicht was es werden soll. Das wird mir die Wolle aber sicherlich bald verraten....

Haaruitval

Nog steeds dwarrelen overal in huis haren van de trouwens schitternde "Steinschaf"-wol, welke ik voor een tas gebruikt heb, rond. Een goed idee was het om een reep ruige voorvilt als decoratie in te vilten. Een minder goed idee was om hierna op dezelfde werktafel (wel goed schoon gemaakt voor de tijd....dacht ik tenminste!) vanochtend aan een tere sjaal van fijne merinowol te beginnen. Gelukkig hebben de meeste vrouwen, net als ik, allerlei pincetten in huis....voor andere doeleinden, neem ik aan. Ach ja, wat moet je anders ook  uitspoken op een prachtige herfstdag zoals vandaag?

q

Noch immer schweben überall Haare der  wunderschönen "Steinschaf"-Wolle, die ich für eine Tasche verwendet habe, durchs Haus. Wirklich eine gute Idee um einen urigen Streifen Vorfilz als Dekoration einzufilzen. Eine weniger geniale Idee war es um auf der selben Arbeitsfläche (zuvor gut abgewischt....dachte ich jedenfalls!) heute morgen einen zarten Schal aus feiner Merinowolle zu filzen. Glücklicherweise sind die meisten Frauen, wie auch ich, stolze Besitzerinnen  mehrerer Pinzetten.... wahrscheinlich für andere Zwecke. Ach ja, was könnte man auch sonst mit so einem schönen Herbsttag anfangen?

Koper gezocht!

Na vier verf-sessies was ik tevreden met het resultaat. Soms neem ik pas tijdens het verven een beslissing over de kleuren en tinten, een spannend en verrassend proces! Deze sjaal heeft een lange weg afgelegd. Shibori geverfde zijde, voorvilt, dikke repen vilt, oud kant.....in totaal verschillende tinten. Nu doet hij mij aan de, door de grootvader van mijn man, handgesmede koperen pot denken. Omdat ik deze nooit poets heeft hij een prachtige verweerde uitstraling, inclusief koperoxide........net als de sjaal.

q

Nach vier Färbungen war ich endlich zufrieden mit dem Resultat. Manchmal entscheide ich mich erst während ich färbe für bestimmte Farbtöne, ein spannender und überraschender Vorgang! Dieser Schal hat einen langen Werdegang hinter sich. Shibori gefärbte Seide, Vorfilz, dicke Filzstreifen, alte Spitze.....in ganz verschiedenen Nuancen. Jetzte erinnert er mich an den, vom Grossvater meines Mannes, handgeschmiedeten Kupferkessel. Weil ich den nie putze hat er auch so eine tolle verwitterte Ausstrahlung, mit Grünspan........genau wie der Schal.

Dwarse moeders

Mijn grote "Schoonebeker" schapenkleed is verhuisd naar Amsterdam. Mijn zoon zocht "iets" voor aan de muur maar kreeg "iets" voor op de grond. Moeders doen ook nooit wat er van hen wordt verwacht. Gelukkig is Gustav, Bert's kat, meteen dolenthousiast en volgens zijn baasje er niet meer van af te slaan. Het is kaal en koud geworden op de vloer aan mijn kant van ons bed en af een toe mis ik mijn schaapje een beetje. Het weer nodigt op dit moment niet uit om een nieuw vacht buiten te gaan vilten. Binnen kan niet.....dat zou het einde van ons huwelijk betekenen! Sloffen vilten kan wel......misschien het enige alternatief........

q

Mein grosser "Schoonebeker" Schafswolleteppich ist nach Amsterdam umgezogen. Mein Sohn wollte "was" für die Wand bekam jedoch "was" für den Boden. Mütter machen wirklich nie was von ihnen erwartet wird. Zum Glück ist Gustav, Berts Kater, sofort begeistert und verlässt sein neues Eigentum nur noch im äussersten Notfall. Ganz kahl und kalt ist der Fussboden auf meiner Seite unseres Bettes und ab und zu fehlt mir mein Schäfchen ein wenig. Das Wetter ladet zur Zeit nicht gerade zum draussen filzen eines neuen Felles ein. Drinnen geht nicht........das wäre das Ende unserer Ehe! Hausschuhe könnte ich jedoch machen.....wahrscheinlich die einzige Alternative........

Mademoiselle Irthe

Een vriend van me, de Franse kunstenaar Fabrice Daluseau, heeft Irthe geschilderd. Woorden schieten tekort, het portrait van mijn jongste dochter is het mooiste cadeau van mijn leven!

q

Ein Freund, der französische Künstler Fabrice Daluseau, hat Irthe gemalt. Ich bin sprachlos, das Portrait von meiner jüngsten Tochter ist das schönste Geschenk meines Lebens!

Hoofdzaken

Tussen de buien door wist ik Irthe vanochtend te strikken voor enkele foto's. Een van de leuke aspecten van koudere jaargetijden op komst is voor mij het vilten van nieuwe accessoires. Zelf ben ik geen hoedenmens, veel vrouwen dragen die dingen met allure en zien er fantastisch uit. "Sportieve" haarbanden en oorwarmers waren nooit aan mij besteed, de kou min of meer trotserend fietste ik altijd door weer en wind met bloot hoofd. Een enkele keer, in heel koude winters, kocht ik een van die vreemde voorwerpen, om ze thuis, na één kritische blik in de spiegel, zo snel mogelijk te laten verdwijnen. De tijden zijn veranderd. Hoeden draag ik nog steeds niet maar mijn charmante "bijna" hoedjes, die me niet meteen aan de skipiste doen denken, wel!

q

Nachdem es aufgehört hatte zu regen, konnte ich Irthe zu einigen Aufnahmen überreden. Ein schöner Aspekt der kälteren Jahreszeit ist das filzen von neuen Accessoires. Selbst bin ich keine Hutträgerin, viel Frauen tragen die Dinger mit Nonchalance und sehen toll aus. "Sportliche" Haarbänder und Ohrenschützer waren noch nie meine Sache, mit Todesverachtung radelte ich immer ohne Kopfbedeckung durch Wind und Wetter. Ganz ab und zu, in strengen Wintern, kaufte auch ich so ein Teil, um es zuhause, nach einem gründlichen Blick in den Spiegel, schnellstmöglich verschwinden zu lassen. Die Zeiten haben sich geändert. Hüte trage ich noch immer nicht, meine charmanten "Beinahe"-Hüte, die mich nicht sofort an die Skipiste erinnern, jedoch schon!